تقدیم به خواهرم مریم عروس آتش پوش دهکده شهرها بر اجساد شهیدان بنا می شود و تابوت هایشان گهواره مادرانی که کودکانشان را بی پدر به دنیا آوردند دختران باکرگی شان را به گورها پناه می مردند تا بگریزند از آغوش مردی که به سبز بودن دهکده ام تف می کرد و نعره هایش به تمام خدایان تجاوز من فرزندِ... پدرم هیچ گاه از مین زار برنگشت و حالا تکه های بدنش را از مین زار زار برایم پست می کنند تا مهیا کنم غذای سگی که گوشت خوارگی اش را فراموش کرده است و در امتداد آخرین زوزه هایش به ندایی می اندیشد که در گلویم خفه می شود. آه مریم عروس آتش پوش دهکده آنگاه که امید هم برایت ترا

جلپاره هایم را به دوش گرفتم

و با لگد کردن گندم زارهایمان

روانه شهرها شدم

بار انداختم روی پس مانده شهوت برج های

های آقا

اینجا خدا بزرگتر است یا برج ...

تمام زنبورهای زمین بر فراز دهمان زار می زدند

قابله ای که سرخوردگی ام را به دستان پدرم سپرد

و زنانی که شبانه

زیبا ترین زن دهکده را به قبرستان می بردند.

سرخوردگی ام را به دوش گرفتم

و با لگد کردن گندزارهایمان

روانی

شهرها شدم

های آقا

اینجا خدا بزرگتر است یا برج میلاد؟/